وشعری که می تراود ، زبانی که می گوید

  کلمات تکراری

پوسیده پارچه سبزی که بسته بودم به ستون های یکشنبه

خشکیده خون آرزوهای قربانی

تکیه ساکت است و پرده ها بالاست

ای حس خالی پرستش چه می کنی با چشمان

آهویی و رویایی

پشت میز خورد می شود انتظار سبز : نارنجی و سپید

و مردی که تراشیده اختیار را

یک قدم مانده به ایستگاه پایانی

کلماتی که جستجو می شود

روی بارش جبر و نقطه ای که تو می آیی

یادم نیست تو سلام کردی یامن

یا من بوسیدمت یا زنی بارانی..........،

توئی و شماره های نیمکت روز جمعه

توئی و سیاه کردن کاغذ های بی تاریخ

ومنم...  که تقسیم شده ام

منم که ترحیم می شوم ..  آری

هیچ دقیقه مانده تا دوشنبه اجباری

و شعری که سکوت کرده

روی بام پر برف سه شنبه های تکراری