شعر و سکوت

تقدیم به خسرو شکیبایی

boyekhak — Thu, 07 Aug 2008 12:05:18 GMT

در باورم نمی گنجد

خدایی که معجزه می کرد وقتی پرده ها مي افتاد...،

افتاد

چقدر آمدن براي صحنه آخر زود بود

وتنديس دست شيرين بايد رو نما مي شد

كاركتر ها براي تو بهم مي خورد

تو كه لباسي پوشيدي به رنگ تمام "هامون.."

نقش نگاهت را باد نمي تواند بُرد از اين دريا

مختصري از خسرو شكيبايي

boyekhak — Sat, 05 Jul 2008 14:32:18 GMT

خورشید شب به نظاره می نشیند

وقتی غزل های پاره پاره ام را سپید می کنم

زمانه ، ما در سبکترین قرن تو زندگی می کنیم

boyekhak — Sun, 18 May 2008 15:42:18 GMT

بخند

بخند و خندهايت را به بهار بفروش

تا يخ رودخانه هاي برفي جاري شود

تا چينه چروك خورده ديوار زمان به يمن بودنت زيبا شود

و تمام خواب هايت را به من ببخش

كه سخت از زمستان ديروز خسته ام

بخند و ترنم پريده از لبهايت را به سينه كوه بزن

تا نسيم زندگي را به گوش كر غنچه هاي زمستاني فرياد كنيم

و بیا تا به جسم خواب آلود علف ها ، طعنه بهار بزنيم

بخند تو فرشته

و تشريح كن براي خدايان

جسم موميايي پادشاهي را كه به جرم طاعتت به ابديت پيوست

و مرا از نسل پروانه ها تا عصر ايفل ها صدا بزن

تا به نداي نقاره هاي بهار

روح يخ زده يك شاعر بيدار شود

بخند كه اينجا كسي به اندازه تو نمي خندد

.............

........

boyekhak — Wed, 09 Apr 2008 08:17:18 GMT

سلام مدتی ایست فرصت نشده به عزیزان سر بزنم ممنون از لطف همتون. پست جدیدمو با یه شعر از استاد گرامی آقای سید مهدی موسوی زینت می بخشم .امیدوارم خوشتون بیاد.

ميز اوّل: نوك شكسته شده ، خِـرت خِـرت تو در مدادتراش
ميز آخر: نگاه من به خودم! نامه هايي كه واقعي تر باش
باز قرآن توي جيبت را سرطان گريه مي كند از مرد
باز قرآن توي جيبت را حاضران گريه مي كنند يواش
پدرم قرص خواب آور بود جلوي وردهاي تلويزيون
مادرم پير و پيرتر مي شد توي صفهاي بربري و لواش
شكمم از خودم جلو مي خورد ، حالم از زندگي بهم مي رفت
روزهايش شبيه هر شب بود ، مثل هر روز مي شوم شبهاش
مي شوم متن يك سخنراني حاضران / دست مي زنند به من
داد هي مي زنم كه كاش اصلا ً... حاضران فكر مي كنند كه كاش...
مي شوم مسخ توي تلويزيون ، راديو ، جمع ، روزنامه ي صبح
در خيابان به راه مي افتند كه تجاوز كنند از اوباش
در خيابان به راه مي افتد ميز اوّل براي گفتن ِ « نه! »
در خيابان به راه مي افتد ميز آخر براي چند خراش
مادرم سرخ مي شود من را / روغن داغ از تو مي ريزد
در سرم خوابهاي نيمه سفيد ، بر تنم فلفل سياه بپاش
پدرم در لواش مي پيچد گوشتم را كه قرمز لزج است
چند چنگال مي رود به تنم مي كند هيچي ِ مرا كنكاش
مي رود در زنش بخوابد تا كه بفهمد چقدر خوشبخت است
خون من توي شهر مي ريزد در تو بيدار مي شود خفـّاش
در خيابان به راه مي افتند ميزهايي كه بچّـگي كرديم
و خداوند مي دهند عذاب!! و خداوند مي دهد پاداش

به وقت گرینویچ (حسین پناهی)

boyekhak — Sun, 02 Mar 2008 06:22:18 GMT

اولین نقطه ای که از مرکز کائنات گریخت

و بر خلاف محورش به چرخش در آمد ، سر من بود!

من اولین قابله ای هستم که ناف شیری را بریده است !

اولین آواز را من خواندم ،

برای زنی که در هراس سکوتُ سنگُ سکسکه ،

تنها نارگیل شامم را قاپیدُ برد !

من اولین کسی هستم که از چشم زنی ترسیده است !

من ماگدالینم ! غول تماشا !

کاشف دلُ فندقُ سنگ آتش زنه !

سپهر را من نیلگون شناختم !

چرا که همرنگ هوس های نا محدودِ من بوذه !

خدا ، کران بیکرانه شکوهِ پرستش من بود

و شیطان ، اسطوره تنهائی اندیشه های هولناک من !

اولین دستی که خوشه اولین انگور را چید دستِ من بود !

کفش ، ابتکار پرسه های من بود

و چتر ، ابداع بی سامانی هایم !

هندسه ! شطرنج سکوت من بود

و رنگ ، تعبیر دل تنگی هایم !

من اولین کسی هستم که ،

در دایره صدای پرنده یی بر سرگردانی خود خندیده است !

من اولین سیاه مستِ زمینم !

هر چرخی که می بینید ،

بر محور ِ شراره های شور عشق من می چرخد !

برای مشاهده زندگی نامه و آثار حسین پناهی به ادامه مطلب مراجعه کنید

boyekhak — Fri, 08 Feb 2008 12:30:18 GMT

بیست دقیقه مانده تا دوشنبه اجباری

وشعری که می تراود ، زبانی که می گوید

کلمات تکراری

پوسیده پارچه سبزی که بسته بودم به ستون های یکشنبه

خشکیده خون آرزوهای قربانی

تکیه ساکت است و پرده ها بالاست

ای حس خالی پرستش چه می کنی با چشمان

آهویی و رویایی

پشت میز خورد می شود انتظار سبز : نارنجی و سپید

و مردی که تراشیده اختیار را

یک قدم مانده به ایستگاه پایانی

کلماتی که جستجو می شود

روی بارش جبر و نقطه ای که تو می آیی

یادم نیست تو سلام کردی یامن

یا من بوسیدمت یا زنی بارانی..........،

توئی و شماره های نیمکت روز جمعه

توئی و سیاه کردن کاغذ های بی تاریخ

ومنم... که تقسیم شده ام

منم که ترحیم می شوم .. آری

هیچ دقیقه مانده تا دوشنبه اجباری

و شعری که سکوت کرده

روی بام پر برف سه شنبه های تکراری

boyekhak — Tue, 08 Jan 2008 10:55:18 GMT

بلوار می کشم

در ثانیه هایی که تو رد می شوی

و زیر قدهایی که یکی یکی

تا اینجا که دور شده

آرام هوار می کشم

دفتر خاطراتم که هست

کادو هایت که هست

گلهایم که هست

کمد خالیست

برای رویایی برفی تو

چمدانی پر از روسری و شلوار می کشم

سحری

من و سرما و غربت رفتن تو

سه تایی شاعرانه می شویم

و دور از چشم پدر

شعر آمده را بر دیوار می کشم

صدای چمندانی روی برف

و زنگی که می لرزد

معجزه نیست آمدی

و منم

که از سر پله ها تا دم در

انتظار می کشم

boyekhak — Fri, 16 Nov 2007 14:03:17 GMT

نسل باد از دور می آید

و سنجاقی برای برکه منطق می خواند

من از فردا می گوییم و او اراجیف می بافد

رودی می دود برای من دریا هدیه اورد

و ماپچ پچ کنان هوا می شویم

چرا نباید برای حس خواستنش

احساساتی بود

نگاه کن....

نسل باد از دور می آید

پست مدرن

boyekhak — Fri, 16 Nov 2007 13:40:28 GMT

هر شب جواب میشود از پشت در [سلام]

یک مشت نامه سمت خدایی بدون نام

یک مشت نا...د ِ حرف/بزن توی گوش من

[آهسته تر دوباره بگو از خودت برام]

شرجی تر از مشاجرهی خرده شیشهها

شرجیتر از تشنج ِ ترسوی انتقام

من را به قصد کشت کسی بوسه میزند

هر شب میان خستگی خیس خواب هام

هر شب که از میان خودم غلت / می خورم

از این کمیک تلخ به ته ماندهی درام

آن روزها که آمدنت دیر و زود داشت

زل می زدم به پوچی این کوچهها مدام

زل می زدم به صندلی لیز لحظه ها

به اشتهای کور خودم پشت میز شام

***

هی میدود به سمت ِ/خدا میدود هنوز

تا پلههای چندم از این راه ناتمام...

(صدیقه حسینی)

سید مهدی موسوی

boyekhak — Tue, 09 Oct 2007 11:17:18 GMT

امروز می خوام برتون یه شعر از یه شاعر جدید و بنیانگذار اولین غزل های پست مدرن بذارم .

سید مهدی موسوی شاعر متولد ۱۳۵۵ دکتر دارو سازی است و غزل پست مدرنو تقریبا ایشون پایه گذاری کرده من شخصا خیلی بهش علاقه دارم. دوست دارم شعر هاشو بخونین و اگه شما هم نظری درباره این شاعر و لحن گفتارش دارین بذارین.اگه شهر بیشتری از این آقا خواستین بگین میل کنم براتون

در ضمن معضرت می خوام اگه حرف رکیکی تو شعراش داره چون این آقا به گفتن این جور حرفا تو شعراش عادت داره .بالاخره این کتاب با نام (فرشته ها خود کشی کردند )چاپ شده و همه خوندن.

مهدي موسوي بدبختي ست زير رگهاي آبي دستت

مهدي موسوي ترسويي كه رسيده مرا به بن بستت

مي دود از اطاق خود به كجا؟! «هيچ» در لحظه اتفاق افتاد

زير رگهات مرگ « تير» كشيد دود سيگار را كه بيرون داد↓

دود سيگار را كه بيرون داد رفت آن اسم محو از يادم

دود سيگار را كه بيرون داد دود سيگا... به سرفه افتادم!.........

برای خوندن ادامه شعر به ادامکه مطلب رجوع کنید (نظر یادتون نره)